W pierwszej części historia jest prosta i nawet dość przewidywalna. Jednak mimo swej prostoty, mimo czasem balansowania na granicy kiczu i przerysowania, nigdy tej granicy nie przekracza. Powiedziałbym nawet, że ma jakąś niespodziewaną klasę 
Cameron, to trzeba mu oddać, ma wyczucie, które pozwala mu trzymać opowieść w ryzach (czego niestety nie da się powiedzieć o wielu dzisiejszych franczyzach). Tym bardziej, że tę prostą historię James zapakował w niesamowicie atrakcyjne opakowanie.
Prostota to cecha wszystkich filmów Camerona i jest ona ich ogromną siłą, w tym Avatara. Zawsze bawiła mnie krytyka tego filmu wskazująca na jego wtórność, że przecież to tylko Pocahontas i Tańczący z wilkami w wersji kosmicznej. No i? To dość archetypiczne, ponadczasowe historie i nie widzę niczego złego w opowiedzeniu ich w nowy sposób, w nowym, jak piszesz, niesamowicie atrakcyjnym opakowaniu. Za prostotą idzie też "czystość" samej fabuły - to nie jest film, po seansie którego będzie boleć głowa od ilości dziur fabularnych.
Avatar „ostygł” bo tak naprawdę nie miał jak utrzymać zainteresowania przez te lata. Podstawą zaangażowania widza w konkretną opowieść są bohaterowie, których losami się przejmujemy, którym kibicujemy wraz z kolejną historią. Skywalkerowie w Star Wars, Harry Potter i przyjaciele w wiadomej sadze, hobbici i reszta w Władcy Pierścieni, Marty McFly i Doc w Powrocie do przyszłości, Iron Man, Cap, Thor i reszta w MCU, Peter Parker w seriach o Spider-Manach i wielu, wielu innych. Spróbujcie umieścić gdzieś na tej liście Jake’a i Neytiri. Raz, że ich losy nie wywołały aż tylu emocji, a im samym nie udało się nawiązać z nami odpowiednio silnej więzi, dwa, że mieli na to, w przeciwieństwie do innych wymienionych wcześniej, ledwie jeden film. Avatar został hitem nie ze względu na bohaterów. A właściwie inaczej. Bohaterowie przyczynili się do tego zdecydowanie mniej niż w innych hitach kasowych.
Racja, ale też przykłady które wymieniasz to nieco inne przypadki. Luke był głównym bohaterem rewolucyjnego w swoich czasach filmu, który szybko doczekał się kontynuacji. Potter miał za sobą podporę w postaci kultowych już powieści, to samo z bohaterami Władcy Pierścieni (obie te serie łączy rozległa fabuła i filmy z góry powstające jako części serii), pierwszy Powrót do przyszłości dosłownie kończy się sceną zapowiadającą sequel, to samo z pomyślanymi jako wielka, powiązania ze sobą seria MCU na czele z Iron Manem, którego tytułowy bohater zaledwie na przestrzeni pięciu pierwszych lat pojawił się w aż czterech filmach. Czy gdyby film Favreau był pojedynczym strzałem a nie początkiem monstrualnej franczyzy i drogi bohatera która tak efektownie i dramatycznie zakończyła się 11 lat później, byłby dzisiaj wymieniany jednym tchem w takim towarzystwie? Wątpię.
Oczywiście nie twierdzę, że Jake i Neytiri to postaci na poziomie wymienionych bohaterów (choć Neytiri osobiście uwielbiam dzięki połączeniu projektu postaci i fantastycznej kreacji Saldany), ale też chyba wspomniana klasa samej historii, ta jej uniwersalność i prostota, w pewnym sensie przyczyniły się do tego, że tak sam film jak i jego bohaterowie nie stali się kultowymi, bo też nikt szczególnie nie zabiegał o to, by tak się stało. Doceniam to bardzo u Camerona; to nie jest twórca, który w jakikolwiek sposób stara się przypodobać widzowi. Wydaje mi się, że Avatarowi znacznie bliżej do takiego Matriksa (w tym przypadku akurat poziom kultowości wystrzelił w kosmos) - historii samodzielnej, która owszem, swoim zakończeniem daje widzowi sugestię, co będzie dalej, ale nie wymaga kontynuacji, nie jest tylko wstępem do niezliczonych sequeli.
W pierwszej części historia jest prosta i nawet dość przewidywalna. Jednak mimo swej prostoty, mimo czasem balansowania na granicy kiczu i przerysowania, nigdy tej granicy nie przekracza. Powiedziałbym nawet, że ma jakąś niespodziewaną klasę Cameron, to trzeba mu oddać, ma wyczucie, które pozwala mu trzymać opowieść w ryzach (czego niestety nie da się powiedzieć o wielu dzisiejszych franczyzach). Tym bardziej, że tę prostą historię James zapakował w niesamowicie atrakcyjne opakowanie.
Prostota to cecha wszystkich filmów Camerona i jest ona ich ogromną siłą, w tym Avatara. Zawsze bawiła mnie krytyka tego filmu wskazująca na jego wtórność, że przecież to tylko Pocahontas i Tańczący z wilkami w wersji kosmicznej. No i? To dość archetypiczne, ponadczasowe historie i nie widzę niczego złego w opowiedzeniu ich w nowy sposób, w nowym, jak piszesz, niesamowicie atrakcyjnym opakowaniu. Za prostotą idzie też "czystość" samej fabuły - to nie jest film, po seansie którego będzie boleć głowa od ilości dziur fabularnych.
Avatar „ostygł” bo tak naprawdę nie miał jak utrzymać zainteresowania przez te lata. Podstawą zaangażowania widza w konkretną opowieść są bohaterowie, których losami się przejmujemy, którym kibicujemy wraz z kolejną historią. Skywalkerowie w Star Wars, Harry Potter i przyjaciele w wiadomej sadze, hobbici i reszta w Władcy Pierścieni, Marty McFly i Doc w Powrocie do przyszłości, Iron Man, Cap, Thor i reszta w MCU, Peter Parker w seriach o Spider-Manach i wielu, wielu innych. Spróbujcie umieścić gdzieś na tej liście Jake’a i Neytiri. Raz, że ich losy nie wywołały aż tylu emocji, a im samym nie udało się nawiązać z nami odpowiednio silnej więzi, dwa, że mieli na to, w przeciwieństwie do innych wymienionych wcześniej, ledwie jeden film. Avatar został hitem nie ze względu na bohaterów. A właściwie inaczej. Bohaterowie przyczynili się do tego zdecydowanie mniej niż w innych hitach kasowych.
Racja, ale też przykłady które wymieniasz to nieco inne przypadki. Luke był głównym bohaterem rewolucyjnego w swoich czasach filmu, który szybko doczekał się kontynuacji. Potter miał za sobą podporę w postaci kultowych już powieści, to samo z bohaterami Władcy Pierścieni (obie te serie łączy rozległa fabuła i filmy z góry powstające jako części serii), pierwszy Powrót do przyszłości dosłownie kończy się sceną zapowiadającą sequel, to samo z pomyślanymi jako wielka, powiązania ze sobą seria MCU na czele z Iron Manem, którego tytułowy bohater zaledwie na przestrzeni pięciu pierwszych lat pojawił się w aż czterech filmach. Czy gdyby film Favreau był pojedynczym strzałem a nie początkiem monstrualnej franczyzy i drogi bohatera która tak efektownie i dramatycznie zakończyła się 11 lat później, byłby dzisiaj wymieniany jednym tchem w takim towarzystwie? Wątpię.
Oczywiście nie twierdzę, że Jake i Neytiri to postaci na poziomie wymienionych bohaterów (choć Neytiri osobiście uwielbiam dzięki połączeniu projektu postaci i fantastycznej kreacji Saldany), ale też chyba wspomniana klasa samej historii, ta jej uniwersalność i prostota, w pewnym sensie przyczyniły się do tego, że tak sam film jak i jego bohaterowie nie stali się kultowymi, bo też nikt szczególnie nie zabiegał o to, by tak się stało. Doceniam to bardzo u Camerona; to nie jest twórca, który w jakikolwiek sposób stara się przypodobać widzowi. Wydaje mi się, że Avatarowi znacznie bliżej do takiego Matriksa (w tym przypadku akurat poziom kultowości wystrzelił w kosmos) - historii samodzielnej, która owszem, swoim zakończeniem daje widzowi sugestię, co będzie dalej, ale nie wymaga kontynuacji, nie jest tylko wstępem do niezliczonych sequeli.
