Cytat z
Mierzwiak data 30 kwietnia, 2024, 09:48
Frank Herbert's Dune (2000) (Blu-ray)
Oczywiście na każdym kroku widać niedobory budżetowe (zauważyłem ujęcie z eksplozją i kaskaderką, które powtórzono chyba 3 albo 4 razy), a zamiast powietrza i przestrzeni jest studyjna duchota. Dzisiaj taki serial nakręciliby pewnie na Stagefrafcie, wtedy aktorzy grali głównie na rozpostartych w hali produkcyjnej tłach; nie trzeba się zbyt dokładnie przyglądać by zobaczyć na nich łączenia czy marszczenia, a udający słońce okrąg czasem nakręcony jest pod takim kątem, że przybiera jajowaty kształt. Scenografia jest jednak całkiem dobra, i chociaż początek na pokładzie statku kosmicznego jest bardzo szpetny, tak już pałac w stolicy Arrakis czy Giedi Prime prezentują się bardzo fajnie. Sceny na tej drugiej planecie są zresztą nakręcone w nieco innym stylu, jest więcej zabawy kamerą i dutch angles.
W pierwszym odcinku Paul (Alec Newman) jest dość irytującą postacią, ciągle ma focha, wiecznie coś mu nie pasuje, wszystko kwestionuje i chodzi naburmuszony, ale już od drugiego odcinka jest znacznie bardziej interesujący, w jakiś tam sposób nawet charyzmatyczny i dojrzalszy. Co ciekawe wątek mesjasza, choć występuje, jest w tej wersji dość skrótowy i potraktowany w sumie jako dodatek a nie coś istotnego. Święta wojna? Nic z tych rzeczy. Rozczarowuje Jessica; Saskia Reeves to sympatyczna, dobra aktorka, ale coś tu ewidentnie nie zagrało. Może to, że scenariusz w zasadzie całkowicie porzucił wątek jej machinacji, jej silną osobowość i to jaki zyskała status po zostaniu Matką Wielebną Fremenów? Świetny jest za to Baron (Ian McNiece), nie wiem czy nawet nie najlepszy ze wszystkich trzech wersji, bardzo podobała mi się też Julie Cox jako księżniczka Irulan. Dostała tu nawet własny, mocno rozbudowany wątek i niemal od początku jej bohaterka interesuje się intrygą swojego ojca.
Łatwo zbyć ten miniserial jako telewizyjną ramotkę z minionej epoki (nagrodzone Emmy efekty specjalne są w istocie dość specjalne 🙂 ), ale to ciekawa i wartościowa adaptacja, razem z filmami Lyncha i Villeneuve'a tworząca dość intrygujące trio, pokazujące jak podobnie, a jednak różnie można zaadaptować ten sam materiał. Z racji ograniczonego budżetu całość ma bardziej teatralny (kostiumy!) aniżeli filmowy styl, ale jest on jakiś, dla tej adaptacji charakterystyczny i już choćby to czyni ją pozycją wartą uwagi.
PS. Każdy z reżyserów pokazał jak się wsiada na czerwia, ale schodzenie pozostaje tajemnicą 🙂
Frank Herbert's Dune (2000) (Blu-ray)
Oczywiście na każdym kroku widać niedobory budżetowe (zauważyłem ujęcie z eksplozją i kaskaderką, które powtórzono chyba 3 albo 4 razy), a zamiast powietrza i przestrzeni jest studyjna duchota. Dzisiaj taki serial nakręciliby pewnie na Stagefrafcie, wtedy aktorzy grali głównie na rozpostartych w hali produkcyjnej tłach; nie trzeba się zbyt dokładnie przyglądać by zobaczyć na nich łączenia czy marszczenia, a udający słońce okrąg czasem nakręcony jest pod takim kątem, że przybiera jajowaty kształt. Scenografia jest jednak całkiem dobra, i chociaż początek na pokładzie statku kosmicznego jest bardzo szpetny, tak już pałac w stolicy Arrakis czy Giedi Prime prezentują się bardzo fajnie. Sceny na tej drugiej planecie są zresztą nakręcone w nieco innym stylu, jest więcej zabawy kamerą i dutch angles.
W pierwszym odcinku Paul (Alec Newman) jest dość irytującą postacią, ciągle ma focha, wiecznie coś mu nie pasuje, wszystko kwestionuje i chodzi naburmuszony, ale już od drugiego odcinka jest znacznie bardziej interesujący, w jakiś tam sposób nawet charyzmatyczny i dojrzalszy. Co ciekawe wątek mesjasza, choć występuje, jest w tej wersji dość skrótowy i potraktowany w sumie jako dodatek a nie coś istotnego. Święta wojna? Nic z tych rzeczy. Rozczarowuje Jessica; Saskia Reeves to sympatyczna, dobra aktorka, ale coś tu ewidentnie nie zagrało. Może to, że scenariusz w zasadzie całkowicie porzucił wątek jej machinacji, jej silną osobowość i to jaki zyskała status po zostaniu Matką Wielebną Fremenów? Świetny jest za to Baron (Ian McNiece), nie wiem czy nawet nie najlepszy ze wszystkich trzech wersji, bardzo podobała mi się też Julie Cox jako księżniczka Irulan. Dostała tu nawet własny, mocno rozbudowany wątek i niemal od początku jej bohaterka interesuje się intrygą swojego ojca.
Łatwo zbyć ten miniserial jako telewizyjną ramotkę z minionej epoki (nagrodzone Emmy efekty specjalne są w istocie dość specjalne 🙂 ), ale to ciekawa i wartościowa adaptacja, razem z filmami Lyncha i Villeneuve'a tworząca dość intrygujące trio, pokazujące jak podobnie, a jednak różnie można zaadaptować ten sam materiał. Z racji ograniczonego budżetu całość ma bardziej teatralny (kostiumy!) aniżeli filmowy styl, ale jest on jakiś, dla tej adaptacji charakterystyczny i już choćby to czyni ją pozycją wartą uwagi.
PS. Każdy z reżyserów pokazał jak się wsiada na czerwia, ale schodzenie pozostaje tajemnicą 🙂
Szaman has reacted to this post.
