UWAGA - trzeci spoiler jest wyjątkowo spoilujący!!!
Jeżeli miałbym w kilku słowach podsumować ten film, to napisałbym, że to emocjonalny rollercoaster, definiujący i rozwijający postać Petera Parkera/Spider-Mana, ale też fanservice stojący na chwiejnych nogach pojęcia, o którym wiemy zatrważająco mało. Po seansie wiem o multiwersum w wydaniu MCU w zasadzie tyle samo, co przed seansem, a słowa Doctora Strange'a są jakby usprawiedliwieniem braku wgłębienia się w ten temat czy nawet wyjaśnienia, na jakiej zasadzie akurat te postaci dostały się do "Hollandii" (wychodzi na to, że jakaś "maszyna do losowania" wybrała akurat ich krótko przed śmiercią w swoich uniwersach). Tym samym proces wprowadzenia złoczyńców z innych uniwersów, który w założeniu wydawał się organicznym i intrygującym sposobem na otwarcie multiwersum, okazuje się ostatecznie niesatysfakcjonującym teasowaniem Sinister Six albo potencjalnego multiwersum, które zostanie najwyraźniej wprowadzone dopiero w drugim Doktorku. Choć tu muszę przyznać, że nie jest to do końca wina samego filmu czy jego marketingu, ale różnych teorii, które pojawiają się przed premierą, i które przyczyniły się do uformowania pewnych oczekiwań, których sam film nie był ostatecznie w stanie spełnić. Winą filmu/twórców jest jednak to, że powrót tych złoczyńców jest tylko połowicznie udany. Postaci Lizarda i Sandmana są potraktowane przedmiotowo do tego stopnia, że wcielający się w nie aktorzy pojawiają się na ekranie tylko na kilka sekund (nie byłem nawet pewien, czy podkładają głos ich wersjom CGI), a Jamie Foxx odgrywa Electro tak, jakby ta postać zdawała sobie sprawę, że jest w filmie, w którym poruszany jest temat wielu uniwersów. Najjaśniejszymi punktami są tu dla Molina i Dafoe. Przypuszczam, że wynika to z tego, że grane przez nich postaci znam najlepiej, i że mają one najwięcej czasu ekranowego. Nie do końca podoba mi się motyw z uratowaniem złoczyńców, choć tkwił w nim potencjał, który nie został prawie w ogóle wykorzystany. [spoiler title=""]Konflikt wynikający z wyboru między śmiercią (w przypadku czterech? z nich) a życiem bez mocy został potraktowany bardzo powierzchownie.[/spoiler] W sumie można to zrozumieć, bo nie jest to film w głównej mierze poświęcony złoczyńcom czy multiwersum, ale Peterowi Parkerowi / Spider-Manowi.
I na tym polu jest znacznie lepszy. Kupuję zarówno to, dlaczego Peter zgłosił się do Strange'a w celu wymazania go z pamięci ludzi, jak i chęć uratowania złoczyńców. To jest też film, w którym Peter podejmuje pewne decyzje, które mają większy niż dotąd wpływ na jego życie, w którym zaczyna płacić wysoką cenę za ich podjęcie, a jednocześnie - przy pomocy sami wiecie kogo - faktycznie uświadomić sobie ciążącą na nim odpowiedzialność, która po prostu wpisana jest w los tej postaci i [spoiler title=""]w szczególny sposób łączy wszystkich trzech Spider-Manów (przypomniał mi się wtedy nieudany moment z Martami w Batman v Superman, tyle że tu wyszło to świetnie.[/spoiler] W tych scenach serce biło najmocniej, ściskało za gardło, choć trudno mi się oprzeć wrażeniu, że [spoiler title=""]potencjał Andrew i szczególnie Tobeya można było wykorzystać jeszcze lepiej, napisać jeszcze bardziej klejące się (wink, wink) dialogi, choć to poniżej jest piękne... 🙂
[/spoiler] Z drugiej strony są to właśnie momenty, które nieco zaburzyły tempo i rytm całości, przez co zniknięcie złoczyńców sprawiało jeszcze bardziej dziwaczne wrażenie. Pewnie można przyczepić się do jeszcze wielu innych kwestii związanych z fabułą, np. [spoiler title=""]bardzo łatwo przyszło im przygotowanie "lekarstw", a pod koniec, po wymazaniu pamięci, film zdaje się sugerować, że Peter spotkał się z MJ po raz pierwszy w kawiarni. Nasuwa się pytanie, czy on przestał chodzić do szkoły i widywać się ze swoimi dawnymi przyjaciółmi? Czy może zmienił szkołę? W ogóle wymazanie pamięci zostało przedstawione w taki sposób, że Peter ulatnia się po prostu spod Statuy Wolności. Nie mógł zostać i od razu zacząć przekonywać MJ i Neda, że się znają, itd.? Strasznie melodramatycznie wyszło...[/spoiler]
Pod względem wizualnym film nawiązywał do poprzednich części, ale w scenach z Goblinem i walce z Doc Ockiem dostrzegałem trochę Raimiego. Pod koniec wyglądało to też nieco jak któraś z dwóch ostatnich części Avengers.
Nie wiem, czy to wszystko, co chciałem napisać, ale jest już późno, a ja jestem zmęczony. 😛
UWAGA - trzeci spoiler jest wyjątkowo spoilujący!!!
Jeżeli miałbym w kilku słowach podsumować ten film, to napisałbym, że to emocjonalny rollercoaster, definiujący i rozwijający postać Petera Parkera/Spider-Mana, ale też fanservice stojący na chwiejnych nogach pojęcia, o którym wiemy zatrważająco mało. Po seansie wiem o multiwersum w wydaniu MCU w zasadzie tyle samo, co przed seansem, a słowa Doctora Strange'a są jakby usprawiedliwieniem braku wgłębienia się w ten temat czy nawet wyjaśnienia, na jakiej zasadzie akurat te postaci dostały się do "Hollandii" (wychodzi na to, że jakaś "maszyna do losowania" wybrała akurat ich krótko przed śmiercią w swoich uniwersach). Tym samym proces wprowadzenia złoczyńców z innych uniwersów, który w założeniu wydawał się organicznym i intrygującym sposobem na otwarcie multiwersum, okazuje się ostatecznie niesatysfakcjonującym teasowaniem Sinister Six albo potencjalnego multiwersum, które zostanie najwyraźniej wprowadzone dopiero w drugim Doktorku. Choć tu muszę przyznać, że nie jest to do końca wina samego filmu czy jego marketingu, ale różnych teorii, które pojawiają się przed premierą, i które przyczyniły się do uformowania pewnych oczekiwań, których sam film nie był ostatecznie w stanie spełnić. Winą filmu/twórców jest jednak to, że powrót tych złoczyńców jest tylko połowicznie udany. Postaci Lizarda i Sandmana są potraktowane przedmiotowo do tego stopnia, że wcielający się w nie aktorzy pojawiają się na ekranie tylko na kilka sekund (nie byłem nawet pewien, czy podkładają głos ich wersjom CGI), a Jamie Foxx odgrywa Electro tak, jakby ta postać zdawała sobie sprawę, że jest w filmie, w którym poruszany jest temat wielu uniwersów. Najjaśniejszymi punktami są tu dla Molina i Dafoe. Przypuszczam, że wynika to z tego, że grane przez nich postaci znam najlepiej, i że mają one najwięcej czasu ekranowego. Nie do końca podoba mi się motyw z uratowaniem złoczyńców, choć tkwił w nim potencjał, który nie został prawie w ogóle wykorzystany.
Spoiler
Konflikt wynikający z wyboru między śmiercią (w przypadku czterech? z nich) a życiem bez mocy został potraktowany bardzo powierzchownie.
W sumie można to zrozumieć, bo nie jest to film w głównej mierze poświęcony złoczyńcom czy multiwersum, ale Peterowi Parkerowi / Spider-Manowi.
I na tym polu jest znacznie lepszy. Kupuję zarówno to, dlaczego Peter zgłosił się do Strange'a w celu wymazania go z pamięci ludzi, jak i chęć uratowania złoczyńców. To jest też film, w którym Peter podejmuje pewne decyzje, które mają większy niż dotąd wpływ na jego życie, w którym zaczyna płacić wysoką cenę za ich podjęcie, a jednocześnie - przy pomocy sami wiecie kogo - faktycznie uświadomić sobie ciążącą na nim odpowiedzialność, która po prostu wpisana jest w los tej postaci i
Spoiler
w szczególny sposób łączy wszystkich trzech Spider-Manów (przypomniał mi się wtedy nieudany moment z Martami w Batman v Superman, tyle że tu wyszło to świetnie.
W tych scenach serce biło najmocniej, ściskało za gardło, choć trudno mi się oprzeć wrażeniu, że
Spoiler
potencjał Andrew i szczególnie Tobeya można było wykorzystać jeszcze lepiej, napisać jeszcze bardziej klejące się (wink, wink) dialogi, choć to poniżej jest piękne... 🙂
Z drugiej strony są to właśnie momenty, które nieco zaburzyły tempo i rytm całości, przez co zniknięcie złoczyńców sprawiało jeszcze bardziej dziwaczne wrażenie. Pewnie można przyczepić się do jeszcze wielu innych kwestii związanych z fabułą, np.
Spoiler
bardzo łatwo przyszło im przygotowanie "lekarstw", a pod koniec, po wymazaniu pamięci, film zdaje się sugerować, że Peter spotkał się z MJ po raz pierwszy w kawiarni. Nasuwa się pytanie, czy on przestał chodzić do szkoły i widywać się ze swoimi dawnymi przyjaciółmi? Czy może zmienił szkołę? W ogóle wymazanie pamięci zostało przedstawione w taki sposób, że Peter ulatnia się po prostu spod Statuy Wolności. Nie mógł zostać i od razu zacząć przekonywać MJ i Neda, że się znają, itd.? Strasznie melodramatycznie wyszło...
Pod względem wizualnym film nawiązywał do poprzednich części, ale w scenach z Goblinem i walce z Doc Ockiem dostrzegałem trochę Raimiego. Pod koniec wyglądało to też nieco jak któraś z dwóch ostatnich części Avengers.
Nie wiem, czy to wszystko, co chciałem napisać, ale jest już późno, a ja jestem zmęczony. 😛
