Opinie o filmach
Ostatnio staram się jak najszybciej oglądać swoje zakupy i tym razem fajnie wyszło z przesyłkami, bo w dwa dni obejrzałem oryginalny Ring i jego remake.
Film Verbinskiego zawsze bardzo mi się podobał i co uważam za jego największą siłę, to że nie jest prostą kopią oryginału. Zachowano szkielet fabularny i większość kluczowych scen, ale koniec końców oba filmy są od siebie diametralnie inne, każdy ma coś, czego nie ma drugi i oba stoją o własnych siłach jako samodzielne, przemyślane produkcje. Oczywiście hollywoodzka wersja jest, no cóż, hollywoodzka - kolejne dni mijające od obejrzenia kasety "umilają", sny, wizje, krew z nosa, materializujące się obiekty, wszędobylskie znaki itp. Japoński oryginał jest przy tym bardzo oszczędny, by nie powiedzieć subtelny, bardziej przypomina paranormalny dramat / thriller aniżeli horror, choć film Verbinskiego też nie jest typowym horrorem. Nie ma tu tanich straszaków i atakowania bębenków widowni, jest właśnie bardziej atmosfera (zdjęcia są WYBORNE a wersja 4K wygląda jakby film nakręcono wczoraj, no i fantastyczna muzyka Zimmera) i budowanie napięcia aniżeli epatowanie horrorowymi kliszami.
Ciekawe jest to, że Amerykanie z jednej strony dodali do scenariusza więcej atrakcji, a z drugiej usunęli dość istotny wątek jakim jest to, że były partner głównej bohaterki jest kimś w rodzaju medium.
Na deser jeszcze fajny detal, na który nigdy wcześniej nie zwróciłem uwagi - gdy Naomi robi kopię kasety, obraz wyświetlany jest jednocześnie na większym i mniejszym monitorze. W momencie z urwiskiem, tym gdzie po ekranie kółko zatacza mucha, możemy zauważyć, że na większym wyświetlaczu mucha jest mniejsza, a na mniejszym większa. Dlaczego? Dlatego że mucha zawsze ma rzeczywisty rozmiar, co później ma swój finał w scenie, w której Naomi "wyciąga" ją z ekranu chwytając ją w palce. Świetny pomysł!
The Ring Two i Rings
Kupiłem i powtórzyłem je wyłącznie dlatego, że były w zestawie z filmem Verbinskiego i chociaż oba oglądało się nieco lepiej niż się spodziewałem, to jutro wylądują tam gdzie ich miejsce: na dnie studni allegro.
Pamiętam jakim zaskoczeniem był angaż Hideo Nakaty, reżysera oryginalnego Ringu do sequela remake'u, a jeszcze większym to, jak słabą odwalił w nim robotę. Film jest nijaki wizualnie, nie ma w nim w zasadzie żadnej atmosfery, sprawia wrażenie sequela prosto na wideo, do którego jakimś cudem udało im się ściągnąć gwiazdę poprzedniego, kinowego hitu. Mogę go docenić za jedno: nie jest prostą kopią poprzednika (na ciebie patrzę, Smile 2), nie jest też kopią japońskiego sequela, który miał swoje własne problemy. Próbuje za to czegoś innego, czegoś własnego, a że nie ma to zbyt wiele sensu, związku z poprzednią częścią i zaowocowało smętnym, nieciekawym filmem, to już inna historia.
Jeśli The Ring Two przypomina sequel prosto na wideo, to przed Rings powinno być logo Netfliksa. Po bezbarwnej dwójce wracamy do bardziej adekwatnej, kolorystycznie zbliżonej do filmu Verbinskiego strony wizualnej i jeśli coś tu zagrało, to właśnie to, jeszcze z bonusem z postaci fajnego pomysłu z Samarą wychodzącą z telewizora leżącego ekranem do podłogi. Reszta to chaotyczna katastrofa, zbliżająca się niezbezpiecznie do Oszukać przeznaczenie (scena otwierająca z samolotem nie może być przypadkiem) ale też był to jedyny interesujący, w pewnym momencie całkowicie porzucony, wątek tego filmu. Czy osoba która już wcześniej widziała wideo i przekazała klątwę dalej jest na zawsze wykluczona z kręgu, czy może obejrzeć nagranie jeszcze raz i jeszcze raz stać się "nosicielem"? Nie wiadomo, a szkoda, choć takie rozbieranie zjawiska paranormalnego na czynniki pierwsze, robienie z przekazywania sobie nagrania swego rodzaju eksperymentu i zabawy odziera cały motyw z resztek grozy.
Co ciekawe wspomniany już Smile 2 ma podobne zakończenie do tego filmu.
Ponieważ wraz z usunięciem oceny na filmwebie usuwają się również komentarze pod nią, wklejam tu co tam 7 lat temu napisałem z Szamanem.
Szaman: Aby dokładnie to udowodnić musiałbym o zgrozo pokusić się o drugi seans, ale sądzę, że cały D'Onofrio pochodzi z dokrętek. Galecki ma jakieś ukryte, nowoczesne biuro, z monitorami na ścianach odliczającymi sekundy życia nieszczęśnikom (WTF?), całe centrum dowodzenia, a potem film już zupełnie do tego nie wraca, skręcając w bardzo standardową historyjkę z Vincentem. W swojej ostatniej scenie Galecki pokazywany jest tak jakby był zastąpiony dublerem, a zakończenie wygląda na wymyślone na kolanie iu silnie wysnute z reszty filmu. Stawiam, że film miał być unowocześnieniem Ringu, z plikami, monitorami LCD i internetem, ale tak poległ na pokazach testowych, że zastąpiono go grzeczną historyjką o trupach w szafie.
Mierzwiak: Zgadzam się, dokrętki ewidentne, w tym kretyńska scena otwierająca z samolotem. Logika nakazywałaby, by kasetę odkrył ktoś z rodziny zmarłego, a tymczasem jego rzeczy sprzedawane są na jakimś targu??? To jest tak bardzo na siłę, że śmiać się chce. A co z prowadzącym donikąd wątkiem nasilających się wizji? Galecki ledwo odkłada telefon a deszcz pada do góry nogami, okna zamieniają się w wielki ekran (??????). To co się musiało dziać dalej? Nie wiadomo, "wizja" filmu uległa zmianie 😀 Problem i z drugą częścią i tą jest taki, że nie mają racji bytu. The Ring to zamknięta historia oparta na prostych zasadach, wszystko tam zostało wyjaśnione, jakiekolwiek kontynuacje nie mają sensu bo pozostaje już tylko oglądanie taśmy i podawanie jej dalej, a to powtórka z jedynki. Oba sequele łamią te zasady, są z oryginałem niespójne i proponują wymuszone, idiotyczne fabuły. Samara nie żyje, pozostała po niej tylko ta "klątwa". Tymczasem co? Samara najpierw chce by Watts była jej mamusią, a teraz wróciła do kręcenia krótkometrażówek (nowe nagranie jest beznadziejne!) i chce być dużą dziewczynką. Aaaaaaaaa.
Szaman: Z tą kasetą na targu komuś chyba marzył się punkt wyjściowy jak z Hellraisera. Mimo, że Galecki gra tutaj z miną jakby miał zatwardzenie pod hasłem patrzcie nie ogoliłem się i tak bardzo próbuje już nie być Leonardem, to chętniej obejrzałbym historię z perspektywy jego niż młodych modeli. Tylko, tak jak pisałeś, co tutaj dodawać i odkrywać, Brian Cox wyjaśnił już wszystko 15 lat temu.
Mierzwiak: Krótkometrażówka Rings pokazała jak bardzo to się wszystko rozrosło, kontynuacja po tylu latach powinna już dziać się w świecie w którym o tym fenomenie wiedzą nawet media a badaniem go zajmują się najwięksi badacze zjawisk paranormalnych. Może, może trochę chciałbym zobaczyć pójście w tym kierunku, no ale znowu: co tu jeszcze dodać w temacie? Zatwardzenie Galeckiego bardzo widoczne w jego scenach 🙂
Szaman: Obecność takiej kasety jako powszechnie znanego narzędzia zbrodni na równi z pistoletem, czy bombą wywróciłaby cały świat tak bardzo, że chyba żaden scenarzysta by tego nie udźwignął. Ale pomysł rzeczywiście świeży 🙂
Mierzwiak: Mogliby ją puszczać więźniom na tydzień przed egzekucją 🙂
Przy okazji premiery kolejnych Shyamalanów na UHD w końcu powtórzyłem też czekającego na półce od trzech lat Niezniszczalnego i na nowo odnalazłem w sobie fana Nighta, przynajmniej tego dawnego.
Facet zadebiutował fantastycznym The Sixth Sense (pomimo znajomości i oczywistości twistu ten film wciąż działa, zwłaszcza jeśli potraktujemy małego Cole'a jako jego głównego bohatera) i kolejnymi filmami tylko potwierdził swój talent. Dał się poznać jako twórca wrażliwy, uważny, mający ciekawe pomysły i świeże podejście do znanych tematów. Unbreakable wyprzedził swoje czasy o 24 lata (dzisiaj pialibyśmy z zachwytu nad remedium na zmęczenie komiksowymi blockbusterami) a w Signs odpowiedział całemu podgatunkowi jakim jest kino o inwazji obcych, które swoją kulminację miało zaledwie 6 lat wcześniej w Independence Day. Przy okazji każdy z tych filmów jest czymś więcej, niż sie wydaje na pierwszy rzut oka - to nie tylko opowieści o duchach, superbohaterach i kosmitach, ale też, jeśli nie przede wszystkim, o dysfunkcyjnych rodzinach znajdujących porozumienie i miłość, o szukaniu swojego miejsca w świecie i celu w życiu, o wystawionej na próbę wierze. Powtórzył to jeszcze w The Village i niestety wszystko posypało się wraz z Lady in the Water, by później na chwilę wrócić, nawet jeśli nie do końca, do dawnej formy w Split.
I tak dochodzimy do Trap, którego miałem nie oglądać ale powtórki powyższych tytułów wprawiły mnie w na tyle pozytywnych nastrój, że zdecydowałem się dać szansę. Film okazał się lepszy niż się spodziewałem (znajomość spoilerów pomogła obniżyć poprzeczkę), ale też w żadnym razie nie jest filmem dobrym, interesującym. Tak jak wspomniane, nie boję się użyć tego słowa, klasyki reżysera oferowały coś więcej ponad to, co dało się zawrzeć w ich streszczeniu, tak tutaj naprawdę nic się nie kryje. Seryjny morderca idzie z córką na koncert który ma być zastawioną na niego pułapką, i tyle, i nawet ta obietnica nie jest zrealizowana w satysfakcjonujący sposób, bo scenariusz nie robi z tym punktem wyjścia niczego ciekawego, jest za to pełen głupot i uproszczeń. O tym jak jest lekki, by nie powiedzieć dziecinny, nie wspominając. (PG-13 film o seryjnym mordercy ćwiartującym ludzi!?)
Mimo wszystko trzymam kciuki za Nighta i życzę mu, i sobie, żebyśmy jeszcze kiedyś zachwycili się jego filmem.
PS. Nigdy nie byłem na takiej imprezie, ale czy naprawdę poza areną, w każdej chwili trwającego wyprzedanego koncertu, są aż takie absurdalne ilości ludzi zainteresowanych wszystkim, tylko nie samym koncertem?